"Adhikain sa Nagpupugay na Watawat"

Bayang Sinilangang aking kinamulatan

Ngayo'y nagsusumamo sa gapos ng panata

Hiyas na nabuo sa pighati at mga luha

Kasabay ng naglalahong saysay ng kasaysayan

Humihilab ang sakit sa dangal ng ala-ala

At pilit na dumudungaw sa mata ng mga pag-asa

Sumusulyap sa liwanag ng mga nasirang pangarap

At kumakapit sa pintig ng ating Lupang Hinirang

Ngayo'y humihinga sa samyo ng kahirapan

Tuwing nagpapalit ang mga simoy ng tadhana

Humihina ang pulso ng natitigang na lupa

Ni hindi makadaing, kahit isang wika

Kailan muling kikilos ang mga pag-asa ng bayan

Kung lahat ay takot na ipakita ang tapang

Hindi sapat ang talino sa pagkamit ang pag-asa

Kung pilit binubulag ang ating mga mata

Hindi kahihiyan ang tumayo at makibaka

Hindi pagkakasala kung ito ay nasa tama

Higit na kahibangan ang pagbibingi-bingihan

Sa sigaw ng piping-saksing - Bansang Pilipinas

Ating ihalik ang nalalaman sa lupa

at hayaang umusbong ang binhing naipunla

Ikalat sa hangin ang ating paghihirap

At hayaang ihalibas sa kanilang kamalayan

Kaya't tayo'y manindingan bilang mga anak

Tangan ang adhikain sa nagpupuyos na araw

At sa nagpupugay na watawat ay ating isabuhay

Ang tatak na nakahimpil sa pagiging

ISKOLAR NG BAYAN!